tvcn Tolk - en Vertaalcentrum Nederland

Vragen of tolk reserveren?

Bel: 088 255 52 22

Ronald McDonald column Vertrouwen winnen met handen en voeten communicatie

In deze column van het Ronald McDonald Huis Maastricht leest u onder meer wat het gebruik van de Tolkentelefoon voor mensen kan betekenen.

"We willen  maar één ding: dat deze mensen zich veilig voelen, weten dat er voor ze gezorgd zal worden, dat het goed komt. We hoeven niet te weten waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan."

Nog niet zo lang geleden hadden we een bijzonder gezin in Huis. Een jonge vader en moeder, begin twintig, gevlucht uit Afghanistan. Wekenlang waren ze onderweg. In Griekenland kwamen ze in contact met een vrachtwagenchauffeur, die ze voor veel geld naar "een goeie plek" zou brengen.
Drie dagen en nachten zaten ze achterin een vrachtwagen, in elkaar gedoken, zonder eten. Toen werden ze eruit gezet, in Heerlen, met de mededeling dat iemand ze daar zou ophalen.
De jonge vrouw was op dat moment 32 weken zwanger van een tweeling. En door de vreselijke reis en de stress begonnen haar weeën, veel te vroeg. Ze meldden zich bij de spoorwegpolitie, die ze naar het ziekenhuis in Sittard bracht. Twee jonge, bange mensen, in een onbekend land met een onbekende taal, op het punt om voor het eerst ouders te worden.

De vrouw beviel van een tweeling; een jongen en een meisje.  Na de geboorte werd direct duidelijk dat ze beiden veel te klein zijn.  Besloten wordt dat de twee baby's in een couveuse moeten. Met spoed werden ze per ambulance overgebracht naar de afdeling neonatologie van het azM. De jonge ouders meldden zich op de kraamafdeling maar daar was geen plek voor de mamma, die een normale bevalling had gehad en fysiek geen indicatie had om opgenomen te worden. En zo kwamen ze terecht in ons Huis, om negen uur 's avonds,  nog diezelfde dag dat de bevalling had plaatsgevonden.  Onze vrijwilligster van dienst tracht de nodige formaliteiten met de jonge ouders door te nemen.  Het inschrijven blijkt een crime. De taalbarrière roept onoverkomelijke probleempjes op om de nodige gegevens te krijgen van het tweetal. In één oogopslag ziet ze echter dat hier maar één ding nodig is: deze mamma moet naar bed. En wel zo snel mogelijk. De rest komt later.

De volgende dag hebben we meteen contact met Esther, de verloskundige die in ons Huis al jaren de kraamvrouwen controleert en begeleidt. Snel stellen we een "plan de campagne" op. We bellen de Tolkentelefoon en met de draagbare telefoon in de hand kloppen we aan de kamerdeur van de kersverse ouders. Als de deur open gaat zien we twee hele jonge, onzekere mensen. Vlug vraag ik de tolk, die we op de speaker hebben gezet, om uit te leggen wie we zijn. "De donkere mevrouw is de verloskundige, de blonde mevrouw is de manager van het Ronald McDonald Huis". We willen op dit moment maar één ding: dat deze mensen zich veilig voelen, weten dat er voor ze gezorgd zal worden, dat het goed komt. We hoeven niet te weten waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan. Met behulp van de tolk horen we hoe mevrouw zich voelt en kan Esther haar onderzoeken. We laten de tolk vragen of ze iets nodig hebben en hoewel ze in eerste instantie zeggen van niet, zien we maar een heel klein rugzakje op de kamer staan. We wisselen een snelle blik met elkaar en zonder woorden weten we: werk aan de winkel!

We zorgen dat er budget is om eten van te kopen. We regelen een kraamhulp die de eerste dagen een baken van veiligheid voor dit gezin zal worden. Zij kookt, zorgt, doet de boodschappen en begeleidt de mamma bij het kolven van borstvoeding. We regelen maatschappelijk Werk in het azM. We hebben contact met vluchtelingenwerk, met het asielzoekerscentrum in Ter Apel (waar ze zich over een tijdje zullen moeten melden), we komen in contact met iemand van de Afghaanse gemeenschap in Maastricht. Van alle kanten komt er hulp: vrijwilligers nemen kleren mee, via een vriendin van Esther komt er een envelopje met geld. En langzaam maar zeker zien we de angst en de onzekerheid in de ogen van dit jonge, ontheemde stel afnemen. Met het kleine beetje Engels dat de pappa spreekt, met veel handen-en-voeten-werk en af en toe wat hulp van deTolkentelefoon slagen we erin voor deze ouders onder deze omstandigheden toch een "Tijdelijk Thuis" te zijn.

Na een paar weken kunnen de twee kleintjes, die het gezien de omstandigheden hartstikke goed doen, worden overgeplaatst naar een streekziekenhuis in de buurt van Ter Apel. En kunnen de ouders het traject in om asiel aan te vragen en zo de verantwoordelijkheid voor hun leven weer in eigen hand te nemen. En gaan bouwen aan een leven als gezin, in Nederland of ergens anders. Op de dag van hun vertrek nemen we afscheid. In de wetenschap dat we ze wellicht nooit meer zullen zien, dit gezin dat ons allen inmiddels zo na aan het hart liggen, zwaaien we ze uit met een brok in onze keel.

Margo de Kock

Manager Ronald McDonald Huis Maastricht

Maastricht Aktueel

MARGO-de -Kock -Ronald -Mc Donald -Huis -Maastricht